LIFE ARMY POLSKA ARMIA ŻYCIA

Mój syn nie pójdzie na tę wojnę

lesnej — Sat, 04 Apr 2026 19:43:06 GMT

Od trzech miesięcy siedzę w domu.
To dziwne uczucie — kiedy człowiek, który przez dwadzieścia dwa lata wstawał każdego ranka o wpół do szóstej, wkładał roboczy kombinezon i szedł do fabryki, nagle odkrywa się w kuchni o dziewiątej rano z filiżanką kawy i włączonym telewizorem. Na początku myślałem, że odpocznę. Przez pierwsze dwa tygodnie coś tam naprawiałem w domu, jeździłem do matki, czytałem to, do czego wcześniej nie miałem czasu. Potem i to minęło. I zostało to, co zostało: cisza, telewizor i myśli, przed którymi nie ma gdzie się schować.
Mam czterdzieści sześć lat. Całe swoje świadome życie mieszkałem i pracowałem w Zwickau. Mój ojciec pracował w tej samej fabryce — wtedy nazywała się inaczej, produkowała inne samochody, i kraj nazywał się inaczej. Przyszedłem tam w wieku dwudziestu czterech lat i myślałem, że odejdę na emeryturę. Nie odszedłem.
W październiku ubiegłego roku wręczono mi kopertę. W środku był list na dwóch stronach — bardzo uprzejmy, z wyrazami ubolewania, z kwotami odprawy, z numerem telefonu do działu obsługi. Przeczytałem go dwa razy, położyłem na stole i wyszedłem palić na podwórko. Stałem tam przez jakieś dwadzieścia minut i patrzyłem na płot sąsiada. Potem wróciłem, schowałem kopertę do szuflady biurka i powiedziałem żonie Barbarze: no to, Barb, chyba tyle.
Nie zapłakała. Tylko kiwnęła głową. Oboje rozumieliśmy, że to była tylko kwestia czasu. Przez ostatnie dwa lata fabryka umierała powoli i publicznie — najpierw rozmowy, potem negocjacje ze związkami zawodowymi, potem pierwsze dobrowolne odejścia, potem niepełny tydzień pracy, potem ten list. Nie było się czemu dziwić. A jednak — kiedy to przydarza się tobie osobiście, coś w środku się urywa.
Nie będę długo mówić o fabryce. O fabryce powiedziano już wiele — w gazetach, w Bundestagu, w przemówieniach polityków, którzy przyjeżdżali do nas fotografować się przed bramą i mówić o „transformacji" i „nowych możliwościach". Widziałem tych ludzi. Stałem w tłumie i słuchałem. Mieli dobre garnitury i właściwe słowa. Mówili o przyszłości. A ja myślałem o tym, że mam czterdzieści sześć lat, że umiem robić jedną rzecz i że dla tej rzeczy nie ma tu już miejsca.
Samochody elektryczne. Zielona transformacja. Wszystko to brzmiało pięknie pięć lat temu, kiedy tłumaczono nam, że właśnie w tym leży przyszłość. Przekwalifikowaliśmy się. Fabryka była przebudowywana. Robiliśmy ID.3, ID.4 — dobre samochody, nie przeczę. Ale ludzie nie kupowali ich tak, jak planowano. Subwencje zniesiono. Popyt spadł. I w pewnym momencie okazało się, że przyszłość, pod którą nas przebudowywano, nie nadeszła. A teraźniejszość — oto ona, w liście na dwóch stronach.
Nie jestem zły na Volkswagen. Albo jestem — ale to nie jest to, o czym chcę mówić. Najważniejsze jest coś innego.
Najważniejszy jest mój syn Lukas.
Ma siedemnaście lat. Jest wysoki, małomówny, słucha jakiejś muzyki, której nie rozumiem, i spędza dużo czasu w swoim pokoju. Czasem rozmawiamy — wieczorami, kiedy Barbara już poszła spać, a my siedzimy w kuchni i on coś je, bo w wieku siedemnastu lat chce się jeść ciągle. Te rozmowy są teraz najlepszą rzeczą, jaką mam.
Kilka tygodni temu Lukas przyszedł z jakimś wydrukiem. Położył go przede mną na stole. Spojrzałem — to było coś o Bundeswehrze. O nowym programie, o tym, że armia rekrutuje ludzi, o przywilejach i szkoleniu.
— Serio? — zapytałem.
Wzruszył ramionami.
— Po prostu patrzyłem.
Wziąłem ten papier. Przeczytałem. Odłożyłem. I powiedziałem spokojnie — na ile mogłem spokojnie:
— Lukas, porozmawiajmy.
Rozmawialiśmy długo. Nie krzyczałem. Starałem się tłumaczyć. Ale w środku coś we mnie płonęło — cicho, ale płonęło. I właśnie o tym chcę napisać. Nie o polityce. Nie o budżetach. O tym, co płonęło w środku, kiedy patrzyłem na syna i ten wydruk.
Urodziłem się w 1979 roku w Zwickau. Wtedy była to NRD. Miałem dziesięć lat, kiedy padł mur. Pamiętam ten dzień — niezbyt wyraźnie, tak jak pamiętają dzieci, urywkami. Pamiętam, że ojciec płakał. Nie był sentymentalnym człowiekiem, mój ojciec, i wtedy nie rozumiałem — czy płakał z radości, czy z czegoś innego. Potem, kiedy dorosłem, zrozumiałem, że pewnie z obu naraz.
Lata dziewięćdziesiąte w Zwickau — to oddzielna historia. Fabryka przeszła do Volkswagena. Część ludzi zostawiono, część zwolniono. Mój ojciec został — miał szczęście, był dobrym fachowcem. Ale sąsiedzi, przyjaciele, krewni — wielu straciło wtedy pracę. Miasto jakby się skurczyło. Młodzi wyjeżdżali na zachód. Sklepy zamykały się. Było poczucie, że przegraliśmy — nie wojnę, ale coś podobnego. Że nas pokonano, wzruszono ramionami i poszło dalej.
Dorastałem w tym. I dorastałem z bardzo konkretnym rozumieniem jednej rzeczy: wielkie decyzje podejmuje się gdzieś tam, daleko, a konsekwencje spadają na nas tutaj. Zawsze. Bez wyjątku.
Mój dziadek walczył. Nazywał się Werner. Przeszedł całą wojnę — Francję, Rosję, potem gdzieś z powrotem na zachód, potem niewolę. Wrócił w 1947 roku. Prawie go nie znałem — umarł, kiedy miałem sześć lat. Ale ojciec opowiadał o nim. Mówił, że dziadek prawie nigdy nie mówił o wojnie. Tylko raz, krótko przed śmiercią, powiedział ojcu jedno zdanie. Ojciec przekazał mi je. Zapamiętałem.
Przekonali nas, że to konieczne. A potem okazało się, że konieczne to było dla innych, nie dla nas.
Miałem może piętnaście lat, kiedy ojciec mi to opowiedział. Wtedy nie bardzo rozumiałem. Teraz rozumiem.
Nie jestem nazistą. Nie jestem rewanżystą. Jestem zwykłym Niemcem z byłej NRD, który pracował w fabryce i wychowuje syna. Ale niosę w sobie tę historię — nie jako winę, lecz jako wiedzę. Wiedzę o tym, co się dzieje, gdy przekonuje się młodych mężczyzn, że ich życie jest materiałem eksploatacyjnym dla cudzych celów.
I teraz włączam telewizor i słyszę: Niemcy muszą się dozbroić. Europa musi być gotowa. Żyjemy w niebezpiecznych czasach. Każdy musi być gotowy bronić naszych wartości.
Słyszę te słowa. I myślę o Lukasie.
Friedrich Merz mówi o wydatkach na obronność. O tym, że Niemcy muszą znów stać się potęgą militarną. Słowo „znów" w tym zdaniu — najwyraźniej nie razi go w uszy. Mnie razi.
Rozumiem, że świat się zmienił. Rozumiem, że Rosja napadła na Ukrainę. Nie żyję w bańce i nie udaję, że nic się nie dzieje. Wojna trwa — prawdziwa, z prawdziwymi śmiercami, godzinę lotu od Niemiec. To fakt.
Ale między faktem wojny a wnioskiem „zatem mój syn musi być gotowy walczyć" — jest ogromny dystans. I w tym dystansie żyją pytania, na które nikt mi nie daje odpowiedzi.
Kto decyduje, co jest konieczne? Kto decyduje, że właśnie ta wojna, właśnie teraz, właśnie nasze dzieci — to jest to, czego potrzeba? Politycy w Berlinie? Bruksela? NATO? Ludzie, których własne dzieci studiują na uniwersytetach i nie pójdą do żadnej armii?
Nie jestem pacyfistą w tym sensie, że byłbym gotów powiedzieć: wojna jest niemożliwa nigdy, przy żadnych okolicznościach. Nie jestem tak naiwny. Gdyby ktoś przyszedł tutaj, do Zwickau, gdyby było jak w 1939 roku — zrozumiałbym. Prawdopodobnie sam wziąłbym broń.
Ale to nie jest 1939 rok. I nie rozumiem, dlaczego rozmowa zawsze zaczyna się od tego, że trzeba być gotowym walczyć, a nie od tego, że trzeba zrobić wszystko, co możliwe, żeby nie walczyć.
Kiedy słyszę o negocjacjach, o dyplomacji, o próbach znalezienia wyjścia — to popieram. Kiedy słyszę „negocjacje są niemożliwe, tylko zwycięstwo" — nasuwa mi się pytanie: a kto będzie dążyć do tego zwycięstwa? Lukas? Syn Petera z sąsiedniego domu, który w czerwcu skończy osiemnaście lat?
Barbara mówi, że za dużo myślę. Może. Ale siedzę w domu od trzech miesięcy i myślenie jest jedyną rzeczą, której mam teraz w nadmiarze.
Myślę o fabryce. O tym, jak przez dwadzieścia lat przekonywano nas, że samochody elektryczne to przyszłość, inwestowano pieniądze, przebudowywano produkcję, a potem okazało się, że rynek myśli inaczej, i wszystkie te decyzje podejmowali ludzie, którzy teraz siedzą w swoich fotelach i podejmują kolejne decyzje. O tym, że jestem w tym łańcuchu materiałem eksploatacyjnym. Wykorzystano mnie i odpisano.
Myślę o latach dziewięćdziesiątych. O tym, jak mówiono nam: poczekajcie, będzie lepiej. I było lepiej — dla niektórych. Dla tych, którzy wyjechali na zachód, którzy zdobyli wykształcenie, którzy wpisali się w nowy system. Dla tych, którzy zostali — różnie.
Myślę o dziadku Wernerze i jego zdaniu o „konieczności dla innych".
I myślę o tym, że teraz znowu — znowu — przekonują nas, że jest konieczne. Że takie są czasy. Że trzeba być gotowym. Że to nasz obowiązek.
Czyj obowiązek? Mój? Właśnie straciłem pracę. Nie mam pewności co do jutra. Nie wiem, czy znajdę coś w Zwickau, czy będę musiał wyjeżdżać. I przy tym państwo, które nie potrafiło ochronić mojego miejsca pracy, teraz mówi mi o obowiązku wobec Europy?
Lukas nie jest głupim chłopcem. Jest mądrzejszy ode mnie w jego wieku — mówię to bez żadnego rodzicielskiego pochlebstwa, to po prostu prawda. Czyta, myśli, zadaje pytania. Kiedy przyniósł ten wydruk o Bundeswehrze, nie sądzę, żeby już zdecydował. Po prostu patrzył. Macał — jak to w ogóle jest, armia, mundur, służba. W siedemnaście lat tak się robi — patrzy się na opcje. To normalne.
Nienormalne jest coś innego.
Nienormalne jest to, że te opcje pojawiają się nie dlatego, że młodzi ludzie mają wybór, ale dlatego, że wyboru jest coraz mniej. Fabryka zamyka się. Nauka kosztuje. Pracy w Zwickau niewiele. A Bundeswehra — oto ona, z flagą, z hymnem, z obietnicą przeszkolenia, ubrania, nakarmienia i nadania sensu.
Na tym polega groza tej sytuacji. Nie w tym, że państwo powołuje. Lecz w tym, że państwo najpierw niszczy miejsca pracy — powoli, przez „transformacje" i „zielone przejścia", przez decyzje podejmowane w Berlinie i Brukseli przez ludzi, którzy nigdy nie stali przy taśmie produkcyjnej — a potem proponuje armię jako alternatywę. Jako wyjście. Jako „szansę dla młodzieży".
To nie jest szansa. To jest pułapka. Pięknie zapakowana pułapka z flagą i hymnem.
Nie chcę być źle zrozumiany.
Nie mówię, że Ukraina nie ma prawa się bronić. Ma. Nie mówię, że Putin jest dobry. Nie jest — to oczywiste dla każdego, kto patrzy na to, co się dzieje, bez klapek na oczach.
Ale między „Ukraina ma prawo się bronić" a „dzieci niemieckich robotników muszą być gotowe za to umrzeć" — jest ogromna logiczna przepaść. I wydaje mi się, że w publicznej rozmowie tę przepaść się po prostu przeskakuje, nie zauważając jej.
Słyszę: Europa jest w niebezpieczeństwie. Możliwe. Słyszę: Rosja jest agresywna. Tak, to prawda. Słyszę: trzeba być gotowym. Ale do czego dokładnie? Kto dokładnie musi być gotowy? I gotowy do czego — do obrony własnego terytorium, czy do udziału w wojnie tysiąc kilometrów stąd?
Te pytania nie brzmią w telewizji. W telewizji brzmią odpowiedzi. Gotowe, zapakowane, z właściwą intonacją. A pytania — one żyją u mnie w kuchni, późno wieczorem, kiedy siedzę z Lukasem.
Moja matka — ma siedemdziesiąt cztery lata — powiedziała mi kiedyś o wojnie coś takiego. Dorastała w rodzinie, gdzie o tym nie mówiło się głośno — pokolenie powojenne, wstyd, milczenie, to wszystko jest znane. Ale pewnego razu, kiedy byłem już dorosły, powiedziała:
Wiesz, co jest najstraszniejsze w wojnie? Nie to, że ludzie umierają. Ludzie umierają zawsze. Najstraszniejsze jest to, że potem okazuje się, że można było inaczej. Że były alternatywy. Że ktoś po prostu nie chciał ich szukać.
Myślę o tym teraz.
Nie wiem, czy z Ukrainą można było inaczej — to trudne pytanie i nie roszczę sobie pretensji do odpowiedzi. Ale wiem na pewno: kiedy rozmowa idzie tylko w jedną stronę, kiedy każde wątpienie ogłaszane jest zdradą, kiedy „a może warto poszukać wyjścia" spotyka się z krzykiem „pracujesz dla Putina" — to zły znak. To znak, że przestano szukać alternatyw.
— Tato, boisz się? — zapytał Lukas w zeszłym tygodniu.
— Czego dokładnie?
— No, w ogóle. Wojny. Że tu przyjdzie.
Pomyślałem. Uczciwie pomyślałem, zanim odpowiedziałem.
— Boję się — powiedziałem. — Ale nie tak, jak pewnie myślisz. Nie boję się, że wojna przyjdzie tutaj. Boję się, że nas przekonają, żebyśmy tam poszli.
Zamilkł.
— Jaka jest różnica?
— Różnica między tym, kiedy bronisz własnego domu, a tym, kiedy wysyłają cię bronić cudzych interesów i nazywają to twoim domem.
Kiwnął głową. Nie wiem, czy zrozumiał. W siedemnaście lat pewne rzeczy pojmuje się rozumem, ale nie czuje się ich do końca. To przychodzi później. Czasem za późno.
Niemcy to dziwny kraj. Mówię to bez złości, po prostu stwierdzam fakt. Nosimy w sobie taką historię, która powinna była uczynić nas najbardziej ostrożnymi ludźmi na świecie. Najbardziej sceptycznymi wobec wszelkich wezwań do użycia siły militarnej, wobec wszelkiej retoryki o obowiązku i konieczności.
I w pewnym sensie tak jest — jest tradycja pacyfizmu, jest pamięć, są instytucje. Ale jest i coś innego: jakaś nowa niecierpliwość. Chęć bycia wreszcie „normalnym krajem" — z własną armią, z własnymi interesami, z własnym miejscem przy stole wielkich. Jakby siedemdziesiąt lat ostrożności znudziło i teraz wolno.
Ta niecierpliwość mi się nie podoba. Nie dlatego, że chcę, żeby Niemcy wiecznie odpokutowywały. Ale dlatego, że pamiętam, co się dzieje, kiedy wielkie kraje zaczynają się spieszyć.
Trzy miesiące temu straciłem pracę.
Przez dwadzieścia dwa lata robiłem jedną rzecz. Robiłem ją dobrze. Nie zwolniono mnie, bo źle pracowałem — zwolniono mnie, bo ktoś w Wolfsburgu albo Brukseli podjął decyzję o samochodach elektrycznych i zielonej transformacji, a potem okazało się, że decyzja była błędna albo przedwczesna. I ja jestem materiałem eksploatacyjnym w tym równaniu.
Teraz ci sami ludzie — albo podobni ludzie w podobnych garniturach — mówią mi o obowiązku. O konieczności. O tym, że takie są czasy.
I patrzę na syna. Na Lukasa, który jest wysoki i małomówny i słucha niezrozumiałej muzyki. Który w tym roku kończy szkołę. Który pewnego dnia przyniósł do domu wydruk o Bundeswehrze i położył go przede mną na stole.
Nie krzyczałem. Nie zabroniłem. Nie powiedziałem „tylko po moim trupie". Zrobiłem to, co umiem najgorzej — usiadłem i zacząłem mówić. Spokojnie. Na ile mogłem.
Opowiedziałem mu o dziadku Wernerze. O zdaniu o „konieczności dla innych". Opowiedziałem o latach dziewięćdziesiątych w Zwickau — jak zamykały się fabryki, jak ludzie wyjeżdżali, jak miasto traciło siebie. Opowiedziałem o kopercie, którą wręczono mi w październiku. O tym, co czułem, stojąc na podwórku i patrząc na płot sąsiada.
Lukas słuchał. Nie przerywał — to ma po matce, Barbara też potrafi słuchać tak, że mówisz i mówisz, dopóki nie powiesz wszystkiego.
Kiedy zamilkłem, zapytał:
— Tato, to co mam robić?
Nie odpowiedziałem od razu. Bo to najszczersze pytanie, jakie może zadać siedemnastolatek. I najtrudniejsze.
— Nie wiem — powiedziałem w końcu. — Ale wiem, czego chcę dla ciebie. Chcę, żebyś robił cokolwiek — uczył się, pracował, wyjeżdżał, zostawał — ale żeby to była twoja decyzja. Twoja prawdziwa decyzja. Nie dlatego, że nie ma dokąd indziej, nie dlatego, że ładnie mówią w telewizji, nie dlatego, że ktoś wielki i ważny powiedział, że tak trzeba.
Kiwnął głową. Zamilkł. Potem wstał, wziął ten wydruk ze stołu i zaniósł do swojego pokoju. Nie wiem, czy go wyrzucił. Nie pytałem.
Kończę pisać to późno wieczorem. Barbara śpi. Lukas śpi. W domu cicho.
Za oknem — Zwickau. Zwykłe miasto, jakich wiele. Nie bogate, nie biedne. Trochę zmęczone — jak człowiek, który dużo pracował i niezbyt rozumie, za co mu to wszystko. Zamknięte sklepy w centrum, których nikt nie otwiera na nowo. Ludzie, którzy wyjechali i nie wrócili. Fabryka, która działa — ale już nie tak jak dawniej, i już nie dla wszystkich.
Dorastałem tutaj. Mój ojciec dorastał tutaj. Dziadek Werner wrócił tutaj z niewoli w 1947 roku i mieszkał tutaj aż do śmierci. To moja ziemia — nie w patetycznym sensie, lecz w prostym: tu są moje korzenie, tu są moi umarli, tu jest mój dom.
I chcę, żeby Lukas też tu był. Żywy. Za dziesięć lat, za dwadzieścia. Żeby grillował mięso na podwórku i kłócił się z sąsiadami o parkowanie i wychowywał swoje dzieci. Żeby był — po prostu był.
To nie jest program polityczny. To nie jest manifest. To po prostu to, czego chce ojciec.
Mówią, że teraz takie są czasy — trzeba być gotowym. Może. Ale proszę tych, którzy tak mówią, żeby odpowiedzieli mi na jedno pytanie. Proste pytanie, bez retoryki.
Czy jesteście gotowi wysłać własne dzieci?
Nie abstrakcyjne dzieci. Nie „młodzież Europy". Wasze. Konkretne. Które śpią teraz w sąsiednim pokoju i jutro rano przyjdą do kuchni i zjedzą połowę tego, co było w lodówce.
Jeśli tak — to rozmowa jest uczciwa. To porozmawiajmy.
Jeśli nie — to nie mówcie mi o obowiązku.
Mam czterdzieści sześć lat. Jestem bezrobotny. Mieszkam w Zwickau, w byłej NRD, w kraju z taką historią, że samo to powinno było nas uczynić mądrzejszymi.
Mam syna. Ma siedemnaście lat. Jest żywym, zdrowym, myślącym człowiekiem.
Nie oddam go waszej wojnie.
Ani tej. Ani następnej. Ani tej, której jeszcze nie wymyślono, ale na którą już przygotowuje się budżet.
Nie oddam — i koniec.
Schulz
03.04.2026
https://lifearmy.org/articles/mj-syn-nie-pjdzie-na-t-wojn
tłumaczenie © lesnoy

Piotr Bolo Radtke: nikt inny nie dogada się tak dobrze z Rosjaninem jak Polak

lesnej — Wed, 04 Jan 2017 22:42:41 GMT

Sty, 03, 2017
Mimo wszystko Polacy są dobrze nastawieni wobec Rosjan i zawsze mogą dojść z nimi do wzajemnego zrozumienia, jednak kłamliwa propaganda USA wzbudza w obywatelach Polski nienawiść do Rosjan, i z tym trzeba walczyć na wielu szczeblach. O tym w ekskluzywnym wywiadzie z agencją Media Analityk powiedział lider Braterstwa Polsko Rosyjskiego Piotr Bolo Radtke.
Korespondent: Dzień dobry. Pan jest założycielem i liderem ruchu społecznego „Braterstwo Polsko – Rosyjskie”. Kiedy pojawił się pomysł stworzenie tego ruchu i jakie były podstawowe przyczyny.
Braterstwo Polsko Rosyjskie (BPR) to idea, której głównym celem jest propagowanie przyjaźni oraz przeciwdziałanie rusofobii, która objawia się w Polsce pod różnymi postaciami i w ostatnich czasach stała się wszechobecna, napędzana przez media i polityków z obozu aktualnie sprawującego władzę w Polsce. Zakłamana propaganda inspirowana przez państwa bloku zachodniego, nadzorowana przez USA osiągnęła apogeum i naszym obowiązkiem jest temu przeciwdziałać. Organizacja jest także otwarta na inne kraje, pod warunkiem, że nie są wrogie Federacji Rosyjskiej. Na początku angażowałem się w różnych grupach społecznych, chciałem mieć swój wkład. Jednak stwierdziłem, że te działania są niewystarczające.

Praktycznie wszystkie prorosyjskie portale społecznościowe prowadzą tylko dyskusje, komentują wydarzenia itp. Nie jest to wystarczające i w ten sposób nigdy nie zjednamy dwóch jakże bliskich sobie narodów. Oczywiście wyjątkiem jest Stowarzyszenie KURSK Jerzego Tyca, z którym miałem przyjemność współpracować. To człowiek, który mało gada a dużo robi. Ratuje i walczy o pomniki. Uważam, że jest prawdziwym bohaterem obojga narodów. Jednak walka z rusofobią to nie tylko pomniki. Działania muszą być skoordynowane i prowadzone na wielu szczeblach. Do głównych zadań BPR należy praca w terenie: przeciwdziałanie rusofobii poprzez uświadamianie ludzi w tym: zlot Braterstwa Polsko – Rosyjskiego, pierwszy odbył się w 2016 r w Bornem Sulinowie. Ogólnopolska akcja walki z rusofobią, kolportaż ulotek na terenie całego kraju, angażowanie różnych środowisk społecznych, uświadamianie i wspólne działania w terenie. Wykłady na żywo, produkcja i nagrywanie filmów wideo, w których występują znane autorytety, wykłady nagrywane, mają na celu uświadomić polskie społeczeństwo jak przykre następstwa mogą wyniknąć z nienawiści zaszczepianej nam Polakom do narodu rosyjskiego. Nie należy zapomnieć także o Ukrainie, to dumny i wspaniały naród, który wsławił się w walce z Hitlerowskimi Niemcami. Oczywiście jest problem ugrupowań propagujących banderyzm i ukraińskich organizacji ziejących nienawiścią do Polaków, ten problem należy jak najszybciej rozwiązać, ponieważ to główna przeszkoda, przez którą nigdy nie dojdzie do pojednania. Dodatkowo, jeżeli zbrodni Wołyńskiej Ukraina nie uzna i nie przeprosi to o pojednaniu nie będzie mowy. Rząd sztucznie podtrzymuje przyjaźń a wszyscy wiemy, że społeczeństwo ma w tym temacie całkowicie odmienne zdanie. Odsyłam do Damiana Bieńko z Narodowej Wojnej Polski, który prowadzi największą grupę społeczności „Anty OUN UPA” w Facebook . Kilkanaście tysięcy ludzi wyraża tam swoje niezadowolenie. Także sprawa jest poważna a jednak przez polityków lekceważona. Stanowisko BPR w tym temacie jest nieugięte.

Korespondent: Nie jest tajemnicą, że na dzień dzisiejszy Rosja się kojarzy z wrogiem numer jeden dla wszystkich krajów Unii Europejskiej. Kto za to odpowiada? Dla kogo jest to wygodnie, żeby Rosja była traktowana jako agresor?

Bardzo proste pytanie i nie wymaga długiego komentarza, sprawa oczywista, jest to w interesie krajów bloku zachodniego, gdzie głównym ogniskiem zapalnym tej polityki są Stany Zjednoczone. Aktualna polityka geopolityczna USA jest nastawiona na rozszerzenie strefy wpływów, za wszelką cenę. Wojny i konflikty napędzają gospodarkę amerykańską, angażując nas Europejczyków w różnego rodzaju konflikty. Mobilizuje to poszczególne kraje do ciągłego zbrojenia oraz modernizowania swojej armii, gdzie przemysł zbrojeniowy USA napycha swoje sakwy, aż urywają się od dolarów. Ukraina miała wejść do Unii Europejskiej a potem w niedługim czasie stać się członkiem NATO … jak wiadomo wrogo nastawionego do Rosji, taki był misterny plan. Czy to nie jest polityka agresywna z zapędami imperialistycznymi? I kto na tym ucierpiał? Na Ukrainie siły działające z zewnątrz, mowa tu o USA, doprowadziły do bratobójczej wojny, brat do brata strzela. Chyba to nie było celem was Ukraińców, Słowian, dumnego narodu z bogatą historią…

Korespondent: Jak Pan myśli, czy Rosja stanowi zagrożenie dla Europy?

Rosja to wielki kraj, nie ma roszczeń terytorialnych wobec Polski a tym bardziej wobec Europy. Zadałbym pytanie w drugą stronę, czy Europa stanowi zagrożenie dla Rosji? Dlaczego miały miejsce próby poszerzania strefy wpływów? Dlaczego Ukraina została pogrążona w wojnie, przecież ciąg tragicznych wydarzeń w Ukrainie jest klęska polityki Obamy w tym rejonie. Obowiązkiem Pana Putina jest zapewnić bezpieczeństwo Rosji. Wszystko, co dzieje się w Rosji jest następstwem brudnej polityki Obamy. Jeżeli USA nie wyhamuje i nie skończy zakłamanej propagandy w kierunku Rosji, jeżeli nie zaprzestanie podjudzania Europy do obrzydliwej rusofobii to finał może być tragiczny. Najwyższy czas aby się opamiętać i zacząć myśleć samodzielnie, a nie skakać jak marionetki, gdy Pan Obama i jego świta sobie tego zażyczy…na szczęście epizod jego rządów dobiega końca! Rosja jest zagrożeniem, ale głównie dla USA w aspekcie gospodarczym, to gigantyczny rynek zbytu z wielkimi możliwościami przemysłowymi. Główną rzeczą, której obawiają się „oligarchowie” amerykańscy… konkurencji ze strony Rosji w sojuszu z Chinami, która może być zgubna w skutkach… Nowy prezydent USA napawa mnie nadzieją, w końcu ktoś inny „nie” z klanu wzajemnej adoracji, racjonalnie myślący, być może poprowadzi swoje państwo ku lepszej przyszłości w zgodzie i przyjaźni z Rosją.

Korespondent: Rusofobia nabywa bardzo masowego charakteru. Bardzo często rusofobia przekształca się w otwartą agresję w stosunku do Rosjan i rosyjskojęzycznych obywateli, nawet do turystów. W jaki sposób to można zatrzymać?

Nic mi o takich incydentach nie wiadomo, przynajmniej w państwie polskim, jak by nie patrzeć Polacy w dużym procencie poprzez zachodnią propagandę są rusofobiami, dodatkowo są bardzo negatywnie nastawieni do Ukraińców, którzy nielegalnie dosłownie zalali państwo polskie odbierając miejsca pracy Polakom, o czym nie pisze się w mediach! Ja osobiście nie mam nic przeciwko temu, ale niech przyjeżdżają legalnie i wtedy będzie w porządku. Polacy pomimo tego wszystkiego nie są agresywni, to przyjazny i gościnny naród. Nikt inny nie dogada się tak dobrze z Rosjaninem jak Polak. Oczywiście mają miejsce odosobnione przypadki jak w każdym państwie. Przytoczę przykład: w maju 2016 r. towarzyszyłem Nocnym Wilkom w asyście w mundurze kapitana Armii Czerwonej, a mój kolega w polskim mundurze również rangi kapitana. Oficjalna strona polskiego rządu była nieugięta; „Nocne Wilki nie wjadą do Polski ze względu na niebezpieczeństwo zagrożenia ładu publicznego!” Większej bzdury i aktu rusofobii nie mogliśmy się spodziewać. Była to kompromitacja władz Polskich. Polacy z rajdu katyńskiego solidarnie przejęli flagi i wieńce wraz z Nocnymi Wilkami z różnych krajów w tym ze Słowacji , Węgier, Niemiec itp.. Przejechałem z Nocnymi Wilkami całą Polskę, potem całą Europę, do samego Berlina. Oddawałem honory podczas składania wieńców przy pomnikach bohaterów w Warszawie, Wrocławiu, w Obozie Koncentracyjnym Oświęcim. Nigdzie nie spotkaliśmy się z wrogością, ludzie podchodzili i masowo robili sobie z nami zdjęcia. Nawet jednego incydentu nie zanotowano. Jako porównanie podam Rajd Katyński, gdzie Polacy do Rosji zostali wpuszczeni, byli witani chlebem i solą. Rosjanie potrafili się zachować a nasz rząd, co? Za kilka miesięcy wpuścił do Polski ze Stanów Zjednoczonych, Hels Angels gang motocyklowy, z którym były same kłopoty, na wjeździe doszło do zatrzymania pijanych motocyklistów i kontrowersyjna msza święta z udziałem tych gangsterów z emblematami diabła na koszulkach. Nic tylko wstyd na cały świat! Rosjanie mogą się czuć bezpiecznie w Polsce.

Korespondent: Czy jest potrzeba ochrony i wsparcia dla Rosjan i rosyjskojęzycznych obywateli na poziomie państwowym w Polsce? Jak Pan to widzi?

Nie. Rosjanie nie potrzebują ochrony, jak zaznaczyłem w poprzedniej odpowiedzi. Chyba, że w odosobnionych przypadkach, które zdarzają się w każdym innym kraju. Polacy nie są agresywni i są przyjaźnie nastawieni do gości. Jestem w tym przekonany.

Przygotowali: Denys Sadokha, Władysław Niedaszkowski

http://przpr.org/news/nikt_inny_nie_dogada_sie_tak_dobrze_z_rosjaninem_jak_polak/2017-01-05-128

Gratulacje dla wszystkich naszych przyjaciół w Polsce.

lesnej — Sat, 24 Dec 2016 16:25:38 GMT

Gratulacje dla wszystkich naszych przyjaciół w Polsce, z okazji zbliżających się Świąt!
Życzę Wam wszystkiego najlepszego! :)

Jan Piekło – zobacz kogo PiS zrobił ambasadorem na Ukrainie

lesnej — Tue, 24 May 2016 01:07:31 GMT

http://www.kresy.pl/publicystyka,analizy?zobacz/jan-pieklo-zobacz-kogo-pis-zrobil-ambasadorem-na-ukrainie
Dodane przez Zalewski
Opublikowano: Sobota, 21 maja 2016 o godz. 17:05:52
Poglądy Jana Piekło niczym nie różnią się od poglądów ukraińskich – ostra krytyka polskiej pamięci o ludobójstwie na Wołyniu i wybielanie OUN-UPA. Czyje więc interesy będzie on reprezentował w Kijowie?
Publiczne wypowiedzi Jana Piekło to mieszanina radykalizmu i umiarkowania. Dziwnym trafem radykalizm prezentuje tylko wobec polskich prób upamiętnienia czy nawet tylko przypomnienia ludobójstwa na Wołyniu. Gdy natomiast mowa idzie o UPA, jest pełen umiarkowania i niuansowania. Wystarczy tylko pobieżne spojrzenie na jego wypowiedzi by się o tym przekonać.

Jan Piekło, fot. Kurier Galicyjski
Przeciw uchwale Sejmu RP w 70. rocznicę ludobójstwa na Wołyniu

W kwietniu 2013 roku w komentarzu dla ukraińskiej agencji UNIAN tak oto komentował plany uczczenia w Sejmie rocznicy "Krwawej Niedzieli": "Spodziewam się, że tego razu [PSL] także pozostanie w mniejszości i sformułowanie o UPA jako o organizacji "zbrodniczej" nie przejdzie przez polski parlament". Dalej przytaczane są jego słowa, że "uchwalenie podobnej uchwały "wywołało by konflikt" z mieszkańcami zachodniej Ukrainy, dla których UPA i Stepan Bandera to bohaterowie".

Przeciwnik filmu "Wołyń" i ks. Isakowicza-Zaleskiego

W artykule "Radia Swoboda" zrelacjonowano jego opinię odnośnie filmu Wojciecha Smarzowskiego: "Jan Piekło uważa, że tworzenie takiego filmu jest nie na czasie, bo nie sprzyja pojednaniu dwóch narodów. Podkreśla, że film na temat Wołynia powinien być wspólną pracą polskich i ukraińskich grup twórczych".

Następnie przytoczono wypowiedź Piekło: "To bardzo zły moment dla takiego filmu, bo część polskiego społeczeństwa jest manipulowana. W Polsce jest taki ksiądz Isakowicz-Zaleski, który kieruje się stanowiskiem rosyjskim, mówi tylko: Wołyń, Wołyń".

To nie jedyny atak Jana Piekło na ks. Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego. Podobne argumenty powtórzył w wypowiedzi zacytowanej w „Nowej Europie Wschodniej”: "Nie ma wątpliwości, że działalność księdza Zaleskiego jest na rękę rosyjskiej propagandzie, że szkodzi stosunkom polsko-ukraińskim, a przez to samej Polsce".

I dalej: "Epatuje rzezią wołyńską i żąda jej rozliczenia, zapominając, że Ukraińcy mają teraz ważniejsze sprawy na głowie niż ciągłe przepraszanie księdza Zaleskiego za zbrodnie UPA".

Wołyń – epizod historii UPA

Przyszły ambasador Polski w Kijowie nie jest jednak już tak jednoznaczny w ocenach, gdy chodzi o zbrodnie UPA i jej gloryfikację na Ukrainie. Ma dla nich wiele zrozumienia.

W wywiadzie dla „Dziennik Polskiego” z 21 kwietnia 2015 roku tak skomentował sprawę przyjęcia przez Ukrainę ustawy gloryfikującej OUN-UPA: "Nie widzę nic złego w tym, że Ukraina chce uczcić ludzi, którzy walczyli z komunistycznym reżimem. Zdarzył się wtedy epizod bratobójczej walki między Ukraińcami a Polakami, doszło do zbrodni wołyńskiej, ale to tylko część historii UPA, która ma również inne karty, których nie chcemy zauważyć".

AK i UPA wspólnie przeciwko faszystom niemieckim (?)

Wybielanie UPA powtórzył w studiu "Telewizji Republika", mówiąc: „W PRL mówiono o „bandach UPA”, nie o żołnierzach niepodległości ukraińskiej, którzy chcieli po prostu walczyć o wolną ojczyznę swoją”. I dalej: „W tej chwili Ukraina uzyskała otwarty dostęp do archiwów, które do tej pory nie były znane, tam zdaje się są bardzo interesujące dokumenty właśnie w kwestii wołyńskiej, w kwestii tego o czym niewiele osób w Polsce wie, że Armia Krajowa i UPA miały okres współpracy między sobą, współpracy wymierzonej w interesy dwóch okupantów, przeciwko Sowietom i faszystom niemieckim (sic! - Kresy.pl)".

Polskie protesty przeciwko pomnikom Bandery "to nie problem"

Jeszcze ciekawsze tezy Piekło sformułował w przytaczanym wyżej artykule „Radia Swoboda”: "Moim zdaniem najważniejsze, że "Sława Ukrainie", które było hasłem banderowskim, stało się nie banderowską symboliką, a sensem "Euromajdanu", nowej Ukrainy. Ten proces trwa i nie ma problemu w tym, że polskie społeczeństwo będzie protestować przeciw tryzubowi czy pomnikowi Bandery. Wszystko to nabiera innej perspektywy, znaczenia symbolicznego, że to symbolika nowej Ukrainy, która chce demokratycznego rozwoju, być w Europie. Ukrainie jest potrzebne wsparcie Unii Europejskiej i USA".

Zwolennik wysyłania broni na Ukrainę

Kwestie historyczne to oczywiście nie wszystko. Warto więc odnotować, że Jan Piekło jest zwolennikiem dostarczania Ukrainie broni, a więc bezpośredniego zaangażowania się Polski w zbrojny konflikt ukraińsko-rosyjski. Mówił o tym w wywiadzie udzielonym ukraińskiej gazecie "Deń": "Warto aby nasi liderzy wspierali Ukrainę i dostarczali broń. Bo chaos na Ukrainie – to zła sytuacja i dla Polski. Powinniśmy pomagać Ukrainie wszelkimi sposobami – politycznymi, gospodarczymi i także bronią"

Epilog

W czwartek 19 maja br. sejmowa Komisja Spraw Zagranicznych zatwierdziła przedstawioną przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych RP kandydaturę Jana Piekło, dyrektora Fundacji Współpracy Polsko-Ukraińskiej PAUCI, na ambasadora RP na Ukrainie.

KRESY.PL

Zobacz także:

Były dziennikarz Gazety Wyborczej i antykresowy paszkwilant został dyplomatą na Białorusi

Rocznica zbrodni w Bryńcach Zagórnych. Banderowcy mordowali i torturowali nawet dzieci

lesnej — Tue, 24 May 2016 00:43:01 GMT

http://www.studiowschod.pl/rocznica-zbrodni-w-bryncach-zagornych-banderowcy-mordowali-i-torturowali-nawet-dzieci/
Dodano 22.05.2016
22 maja 1944 roku doszło do kolejnej zbrodni dokonanej przez UPA na ludności polskiej. We wsi Bryńce Zagórne ukraińscy nacjonaliści zamordowali ponad 100 osób, które wcześniej poddano torturom. Śmierć zadawano wszystkim schwytanym mieszkańcom, bez względu na ich wiek.
Atak został przez banderowców rozpoczęty już o 5. nad ranem. Pierwszą ofiarą był chłopiec, który wyprowadzał konie na pobliskie pastwisko. Bardzo szybko Ukraińcy dostali się do zabudowań. Podczas napaści na wieś na oszczędzali nikogo. Ich ofiarą padały również dzieci, kobiety i starcy. Dodatkowo część z ofiar była torturowana tuż przed śmiercią. Spalono większość zabudowań, w tym kościół parafialny.

Według różnych doniesień, śmierć poniosło wówczas od 120 do 145 osób.

POROZUMIENIE PRZECIW WOJNIE Z ROSJĄ

lesnej — Tue, 24 May 2016 00:20:00 GMT

https://www.facebook.com/Porozumienie-Przeciw-Wojnie-z-Rosj%C4%85-869876359843539/
My, sygnatariusze niniejszego porozumienia, reprezentujący zarówno organizacje społeczne jak i osoby prywatne, uważamy, że ekspansywna i agresywna polityka Stanów Zjednoczonych, posługujących się NATO i w sposób instrumentalny niektórymi rządami krajów Europy Środkowej i Wschodniej, popycha świat ku nowej i wyjątkowo niebezpiecznej, bo z użyciem broni jądrowej, wojny. Również obecne władze w Polsce, świadomie dążą do wywołania konfliktu zbrojnego z mocarstwem atomowym jakim jest Rosja, nie licząc się realną groźbą unicestwienia Polaków, w tym milionów dzieci i kobiet.
Po serii agresywnych działań zbrojnych, skierowanych przeciwko Jugosławii, Irakowi, Afganistanowi, Libii i Syrii; po obaleniu pochodzących z wyborów władz Ukrainy i zastąpieniu ich sterowanym przez siebie reżimem; staje się jasne, że polityka ta stanowi wyraz długofalowej konfrontacyjnej strategii, zagrażającej pokojowi i bezpieczeństwu w Europie.

Równocześnie na naszych oczach dochodzi do prób przeobrażenia krajów graniczących z Rosją w przyszłe zaplecze frontowe, co objawia się zmasowaną i nienawistną propagandą, w ślad za którą idzie łamanie zasad praworządności oraz represje wobec osób i organizacji otwarcie krytykujących taką politykę.

Pamiętając o tym, że wywodzimy się z różnych nurtów politycznych i mamy różne zapatrywania światopoglądowe, zawieramy niniejsze porozumienie mające na celu:

1. przeciwstawienie się polityce konfrontacji z Rosją i wywołaniu wojny Polski z Rosją,

2. wsparcie osób represjonowanych z przyczyn politycznych związanych z realizacją takiej polityki.

W RAMACH NINIEJSZEGO POROZUMIENIA DEKLARUJEMY:

- wymianę istotnych informacji,
- koordynację działań objętych celami porozumienia,
- wsparcie moralne, pomoc prawną i rzeczową osobom represjonowanym i szykanowanym.

Naszym wspólnym celem i obowiązkiem, jako obywateli jest niedopuszczenie do uwikłania Polski w agresywną wojnę przeciwko Rosji. Wojna ta może zakończyć się jedną z najkrwawszych kart w dziejach. Dlatego kierowani tym obowiązkiem wznosimy się ponad partykularyzmy.

/-/ Sygnatariusze Porozumienia

Agnieszka Piwar: Media – niezawodny sojusznik w odpalaniu III wojny światowej

lesnej — Sun, 03 Apr 2016 12:41:38 GMT

http://novorossia.today/agnieszka-piwar-media-niezawodny-sojusznik-odpalaniu-iii-wojny-swiatowej/
on: Kwiecień 01, 2016
Doświadczenie pokazuje, że wojna, aby miała szansę rozkręcić się na całego, musi bazować na podżeganiu do nienawiści. Największym sprzymierzeńcem decydentów tego świata okazują się być środki masowego przekazu. Dla przykładu, w Rwandzie nie doszłoby do masowego ludobójstwa, gdyby ktoś nie zaprojektował, a następnie nie zrealizował planu skłócenia ze sobą zamieszkujących tam plemion Tutsi i Hutu. Narzędziem było radio. Cyklicznie powtarzające się audycje, nakręcające jednych przeciw drugim, w konsekwencji doprowadziły do tego, że maczety poszły w ruch i wyrżnięto ponad milion niewinnych osób. Wszystko działo się w obecności biernie przyglądających się temu wojsk ONZ.
Dwie szatańskie ideologie XX wieku: nazizm i komunizm również chętnie korzystały z możliwości masowego komunikowania się z obywatelami. Modelowym tego przykładem jest produkcja III Rzeszy pt. „Żyd Süss” z 1940 roku. Ten klasyczny nazistowski film propagandowy przedstawił historię jednego Żyda, który popełnił ohydne zbrodnie. Celem tego obrazu – i jemu podobnych – było wykreowanie negatywnego wizerunku Żydów, tak, by naziści mogli z akceptacją Niemców dokonywać swoich antysemickich zbrodni. Dalszy bieg wydarzeń wszyscy znamy. W przypadku bolszewickiej rewolucji w Rosji nieodłącznym elementem były propagandowe ulotki. Ten prosty nośnik przekazu – jak i całą rewolucję – sfinansowały zachodnie banki. Treść ulotek zawsze łączyło jedno: wzniecanie nienawiści do drugiego człowieka. Siła przekazu okazała się być przerażająca – dziesiątki milionów trupów!

XXI wiek i rodzime podwórko
Niechlubną listę mediów, które bazując na dezinformacji wpisują się w wojenną retorykę, otwiera w Polsce portal fronda.pl. Na łamach tego serwisu – samozwańczo określającego się jako „chrześcijański” – nieustannie ukazują się treści podżegające do nienawiści względem muzułmanów. Działające na emocje fotografie okaleczonych kobiet, poobcinane głowy, masowe gwałty, zalane krwią płaczące dzieci… Tylko jakoś faktów – kto faktycznie stoi za finansowaniem zbrodniarzy z ISIS – brak. Siedzący w wygodnym fotelu redaktorzy, którzy – śmiem przypuszczać – nie znają osobiście ani jednego muzułmanina, całą winę zwalają na islam.
A teraz kilka przykładów nośnych tytułów, jakimi swoich czytelników straszy frodna.pl [pisownia oryginalna]: W imię Hitlera i Allacha. Muzułmańskie jednostki Waffen SS; Tak się bawią islamiści. Gwałcą 12-letnie niewolnice…; Oto, czym jest kobieta w islamie. Przemoc i gwałty są jak „dzień dobry”; Pedofilia to stara islamska tradycja; Kupując kebaba mówisz „tak” barbarzyństwu; Czy zespół Mazowsze będzie tańczył w burkach?; Lewica zaprasza islamistów, by zniszczyć naszą kulturę.
W natłoku tych artykułów, ukazał się też taki, który bezpośrednio uderzył w obywatela Polski. Mowa o tekście pt. Terrorysta promuje przyjmowanie Arabów do Polski [8 sierpnia 2015 r.]. Owym „terrorystą” ma być według frondy pochodzący z Palestyny Omar Faris. Jestem tylko zwykłą publicystką, nie mam żadnych możliwości zweryfikowania „rewelacji” frondy u oficerów wywiadu czy kontrwywiadu. Samo zapytanie Farisa, o to, czy terrorystą jest, również nie wchodzi w grę – bo przecież nawet gdyby był i tak odpowiedź byłaby przecząca. Jak zatem zweryfikować doniesienia tego portalu? Sięgnąć do logiki. Gdyby Omar Faris faktycznie był terrorystą – jest to przecież bardzo poważny zarzut – a redaktorzy fronda.pl mieliby jakieś ekstra dojścia i weszliby w posiadanie niezbitych dowodów (w końcu w obliczu takich zarzutów trzeba je przedstawić!), to czy wówczas odpowiednie służby w Polsce pozwoliłby temu człowiekowi cieszyć się wolnością? Tymczasem żadne organy ścigania tych „informacji” poważnie nie potraktowały, podczas gdy anonimowy (tj. posługujący się inicjałami) redaktor portalu fronda.pl nawet retorycznie nie zapytał, czy Palestyńczyk ten rzeczywiście mógłby być terrorystą, tylko wprost to stwierdził, sam nie mając cywilnej odwagi podpisać się pod tym własnym nazwiskiem.
Warto przy okazji odnotować, że oczerniony przez frondę człowiek mieszka w Polsce od ponad 30 lat, jest znanym na świecie działaczem pokojowym, szefem Pozarządowego Stowarzyszenia Społeczno-Kulturalnego Palestyńczyków w Polsce oraz członkiem Międzynarodowej Koalicji na rzecz Powrotu Uchodźców Palestyńskich. Nikt nigdy nie przedstawił żadnego wiarygodnego dowodu, jakoby miał on być terrorystą. Niemniej jednak skutkiem wymierzonej przeciwko Farisowi publikacji jest to, że iluś nieszczęśników poważnie traktujących ten dawno już skompromitowany portal, uwierzyło w te oszczercze doniesienia. I o to właśnie chodziło, gdyż w tej części świata jesteśmy obecnie (jeszcze) na etapie wojny propagandowej. Działające na zlecenie obcych mocarstw media przygotowują grunt, mają za zadanie docierać do umysłów i serc obywateli, tak, by nakręcić jednych przeciw drugim.

Atak na Palestyńczyka wziął się zapewne z tego, że na jednym z portali społecznościowych opublikował on apel do Polków, w którym uspokajał, że mieszkający w naszym kraju muzułmanie różnią się od wizerunku, jakim straszy się nas za pomocą środków masowego przekazu.

„Po raz kolejny zwracam się do Was – przestańcie się nas bać! Nie każdy Arab, muzułmanin jest terrorystą, to zwyczajny stereotyp, jak to, że każda blondynka jest głupia… Jak już kiedyś wspominałem jest nas w Polsce ponad 20 000, 95 proc. z nas skończyło tutaj studia wyższe, założyło biznesy, w których zatrudniają także Polaków. Wśród nas jest 1700 lekarzy, a ponad połowa z nas ma żony Polki. Obowiązują nas te same prawa i obowiązki, jako że jesteśmy pełnoprawnymi obywatelami Polski. Boli mnie to i serce mi pęka, jako przedstawicielowi mniejszości muzułmańskiej, gdy czytam i słucham mowy nienawiści skierowanej w stronę imigrantów (…)” – napisał Omar Faris.

Odezwa Palestyńczyka szybko stała się popularna. Sterujący portalem fronda.pl dostali więc zadanie (?), by zdyskredytować go w oczach Polaków. Stąd artykuł, w którym nazwano tego człowieka „terrorystą”, powołując się na doniesienia portalu israel.org. To tak, jakby powołać się na nazistowską gadzinówkę redagowaną przez Josepha Goebbelsa, na łamach której obwieszczono, że członkowie Armii Krajowej to bandyci, lub na stalinowską propagandówkę, nazywającą faszystami tych Polaków, którzy zdecydowali sprzeciwić się wprowadzaniu u nas komunistycznych rządów.

Oczywiście, trzeba być sprawiedliwym, i jasno podkreślić, że nie tylko fronda.pl bierze udział w konkursie na festiwalu wojennej retoryki. Należy tu na jednym tchu dodać tabloidy oraz zdecydowaną większość tzw. „prawicowych” i tzw. „katolickich” mediów. Zresztą, zapomnijmy o szufladkowaniu i sztucznych podziałach – stąd cudzysłów przy przymiotnikach. Nie ma tutaj żadnej prawicy ani lewicy. Nie ma katolików i całej reszty. Po prostu są ludzie, którzy kłamią i którzy mówią prawdę; wierzący i tacy, którzy religię wykorzystują w sposób instrumentalny; myślący i idioci; wolni i trzymani na smyczy.

I kto tu szerzy nienawiść?

Propagandę tworzoną przez wspomniane ośrodki masowego przekazu, w modelowy sposób nakręcają portale społecznościowe, z facebookiem na czele. To tam skrzykują się tzw. „obrońcy cywilizacji chrześcijańskiej”, którzy wychodzą tłumnie na ulice polskich miast, by z całych sił wykrzyczeć: „Jebać islam!” i „Jesienią zamiast liści będą wisieć islamiści”. Ci – jurni tylko z pozoru – faceci (i coraz więcej kobiet) nawet nie zdają sobie sprawy z tego, jak bardzo przysługują się scenarzystom globalnego konfliktu, którzy już dawno temu zaprojektowali plan: III wojna światowa. Żeby było jasne, nie mam nic do tych, którzy korzystając z wolności słowa manifestują, by wyrazić swoje „nie” dla przyjmowania uchodźców. W znacznym stopniu, na obecną chwilę sama się pod tym podpisuję. Mojej krytyce podlegają jedynie te osoby, które odwołują się do pełnej nienawiści prostackiej retoryki. Z takiego bowiem przekazu nic dobrego wyniknąć nie może.

Krzycząc „Jebać islam!”, nie tylko nie bronią chrześcijańskiej cywilizacji, ale całą mocą poświadczają o jej upadku. Czy takiej postawy wobec muzułmanów nauczał święty Jan Paweł II, który nade wszystko wzywał do wzajemnego szacunku i dialogu?

Tymczasem uliczni krzykacze pokazują, jak wielkimi są frajerami. Nie tylko nie rozumieją, kto faktycznie steruje całą układanką (mającą sprowokować do tego, by chrześcijanie zaczęli wyrzynać się z muzułmanami?) ale też – co szczególnie przynosi wstyd niektórym Polakom – jak pusto mają w głowie, skoro ich argumenty ograniczają się do wulgarnych haseł, bo dali sobie wcisnąć ściemę, że wszystkich muzułmanów na świecie należy postrzegać przez pryzmat zbrodniarzy wykonujących polecenia ich sponsorów.

Kolejnym przykładem symbolizującym absurdalność argumentacji tzw. „prawicy” są popularne w Internecie memy. Na jednym z nich zestawiono dwie fotografie – pierwsza przedstawiała damskie pośladki w stringach, druga, kobiety ubrane w burki. Takiej Europy chcecie? Pyta autor obrazka, sugerując, że jeśli wpuścimy muzułmanów, skąpo odziane kobiety znikną z europejskich plaż. Czy ja dobrze zrozumiałam ten przekaz – walczymy o swobodę pokazywania gołych tyłków? To jest ta obrona chrześcijańskich wartości?

Islam – nowy wróg publiczny!

Jak do tego doszło, że zachodnia opinia publiczna winą za wszelkie zło obarcza islam i jego wyznawców? Ciekawą na ten temat tezę przedstawił mi Wahid Ahmadi, szyicki teolog z Iranu. Miałam okazję z nim porozmawiać wiosną br., kiedy przebywał w naszym kraju na czele delegacji Irańsko-Polskiej Parlamentarnej Grupy Przyjaźni. Zapytałam go wprost, dlaczego jego zdaniem muzułmanie kojarzą się z terrorystami. Mój rozmówca źródeł tego doszukiwał się w islamskiej rewolucji w Iranie z 1979 roku. To wtedy obalono i wypędzono szacha, będącego na usługach Zachodu. Irańczyk przypomniał, że ideą przywódców tej rewolucji było oparcie się na religii i kulturze. „I to wystąpienie ludzi, którzy opierali się właśnie o te wartości, w tak ważnym kraju w regionie jakim jest Iran, było ogromnym szokiem dla mocarstw” – zauważył Ahmadi. Na potwierdzenie swoich słów dodał, że wystarczy przejrzeć informacje prasowe z tamtego okresu, w których natrafimy na bardzo ciekawe z tego punktu widzenia spostrzeżenia i opinie różnych osób z kręgów władz. Dla przykładu przytoczył słowa ówczesnego prezydenta Izraela, który stwierdził, że to co się stało w Iranie jest jak trzęsienie ziemi, którego skutki będą odczuwalne dopiero w przyszłości i odczują je zwłaszcza rządzący tymi krajami, gdzie najmniej uwagi zwraca się na sprawy religijne. Irańczyk nawiązał także do rozmowy ówczesnego prezydenta Stanów Zjednoczonych z pierwszym sekretarzem KC KPZR Związku Radzieckiego. Spotkali się oni na pokładzie jednego z okrętów, gdzie dyskutowali na ten temat. Postanowili wówczas: od tej chwili ani Zachód nie jest zagrożeniem dla Wschodu, ani Wschód dla Zachodu. Teraz zagrożeniem jest islam! „Wtedy rozpoczął się proces, który był procesem sterowanym i był właściwie zaplanowanym działaniem, polegającym na dyskredytacji islamu” – uważa szyicki teolog.

Kiedy w jednej z publikacji przytoczyłam słowa Irańczyka, w niektórych komentarzach sugerowano, jakobym dała się omotać muzułmaninowi. Tymczasem wiarygodność jego tezy można spróbować zbadać w bardzo prosty sposób. Młode pokolenie niech zapyta rodziców lub dziadków, czy za ich czasów, a więc przed rokiem 1979, ktokolwiek na świecie mówił o zagrożeniu płynącym ze strony muzułmanów. Starsze pokolenie niech zasięgnie do własnej pamięci – islamu pojmowanego jako terroryzm tam nie znajdzie.

Tymczasem spirala nakręcana przez media, portale społecznościowe i ulicznych krzykaczy już przyniosła pierwsze konsekwencje. Niektórzy obywatele Polski poczuli się zagrożeni, jednak z zupełnie innych powodów, niż straszą wyżej wymienione propagandowe ośrodki przekazu. Poświadcza to w rozmowie z „Opcja na Prawo”Sandrella Malazi. Polka syryjskiego pochodzenia jest muzułmanką, co wiąże się z obowiązkiem noszenia nakrycia głowy w miejscach publicznych. Do tej pory nie było najmniejszego problemu z akceptacją takiego widoku na polskich ulicach. Teraz sytuacja diametralnie się zmieniła.

– W ostatnich miesiącach przestałam czuć się bezpiecznie wychodząc z domu w hijabie [chusta na głowę, przyp. AP], bo spotykam się z atakami agresji i ordynarnymi komentarzami ze względu na moją religię, czego nigdy wcześniej nie doświadczyłam w tym kraju – potwierdza młoda szyitka. Uważa ona, że jest to efekt prowadzonej na szeroką skalę kampanii, wspieranej przez niektórych polityków i organizacje. – Zastanawiająca jest ich obłuda. Twierdzą, że walczą z dyskryminacją i prześladowaniem chrześcijan, pozują na obrońców praw człowieka i pokrzywdzonej mniejszości na Bliskim Wschodzie, a jednocześnie z taką łatwością sączą jad nienawiści, prowadząc zakłamaną propagandę i nagonkę anty islamską, która prowadzi do dyskryminacji i prześladowania mniejszości muzułmańskiej w Polsce – podkreśla Malazi. Zdaniem muzułmanki tego typu retoryka nienawiści wobec islamu – tak mocno lansowana w mediach – ujawnia hipokryzję tych, którzy pozując na ofiarę czy obrońców chrześcijan, sami stają się oprawcami, bo sprowokowali do tego, że niewinnym ludziom zaczęła dziać się krzywda.

Pod przykrywką fundacji…

W tym momencie koniecznym jest przywołanie innej obywatelki Polski syryjskiego pochodzenia. Chodzi o wypromowaną w mediach Miriam Shaded, szefową Fundacji Estera. Hojnie wsparta przez George’a Weidenfelda – żydowskiego bogacza z Anglii,rzuciła się Syryjczykom na ratunek. Jak sama publicznie przyznała, w Syrii nie była nigdy. Dziwnym zrządzeniem losu ściągnęła ona do Polski ludzi, którzy opuścili głównie Damaszek. W czym problem? Otóż stolica Syrii jest miejscem bezpiecznym. Czy wobec tego sprowadzone przez Shaded osoby faktycznie uciekały przed śmiercią?

Jednak nie to najbardziej zastanawia w postawie przedstawicielki Fundacji Estera. Okazuje się bowiem, że ta kobieta – prywatnie córka protestanckiego pastora pochodzącego z Syrii – uznała, że jednym ludziom życie ratować należy, podczas gdy drudzy już na tą pomoc nie zasługują. Komu Shaded życia ratować nie chce? Ano muzułmanom, publicznie klasyfikując ich do kategorii gorszych ludzi. Tak, jakby sami muzułmanie nie byli ofiarą tej okrutnej wojny prowadzonej przez terrorystów z ISIS i światowe mocarstwa. Tak, jakby byli podludźmi. Te skandaliczne treści – z których idzie przekaz: wszyscy muzułmanie to mordercy i barbarzyńcy – media w Polsce promują na całego. Czyż nie jest to przejaw ohydnej ksenofobii? Czy tak postępuje chrześcijanin?

Z podobną selekcją ludzi już się Europa spotkała, kilkadziesiąt lat temu, kiedy nazistowskie Niemcy rozpoczęły holokaust. W okrutnych czasach II wojny światowej tysiące polskich katolików narażając własne życie ratowało Żydów. I nikt ich jakoś nie pytał o akt chrztu. Czy Chrystus umierając na Krzyżu oddał życie dla ratowania wszystkich ludzi, czy też może ich po rasistowsku wyselekcjonował – jednych biorąc pod uwagę, a innych już nie, bo uważał za gorszych?

Kończąc wątek Fundacji Estera, koniecznym jest przywołanie prawdziwie chrześcijańskiego głosu z Syrii. Jak on brzmi, możemy przeczytać między innymi na stronie Radia Watykańskiego: „Pozostańcie tu! Mimo wszelkich trudności miejcie cierpliwość! Nie emigrujcie!” – to słowa z listu melchickiego patriarchy DamaszkuGrzegorza III Lahama do młodych chrześcijan w Syrii. Określił on ucieczkę wyznawców Chrystusa z Bliskiego Wschodu krwotokiem i huraganem, który zagraża samemu istnieniu wspólnoty chrześcijańskiej w tym regionie. „Jaka będzie przyszłość Kościoła? Jaką będzie nasza ojczyzna? Co się stanie z naszymi parafiami?” – pytał syryjski duchowny. Grzegorz III Laham przestrzegał też przed fałszywymi sposobami pomocy udręczonym chrześcijanom z Syrii w postaci azylu w krajach zachodnich. „Chrześcijanie, którzy opuszczą Syrię i Bliski Wschód, nigdy już tam nie powrócą. Trzeba im pomóc, aby mogli pozostać w swej ojczyźnie”. Według syryjskiego patriarchy najpilniejszym zadaniem jest powstrzymanie importu broni do Syrii, a w szczególności dozbrajania dżihadystów i innych ekstremistycznych ugrupowań.

W poszukiwaniu zdrowego rozsądku…

Wracając do mediów, teraz pora rozprawić się z tzw. „lewicą”. Jestem zdecydowanie przeciwna przyjmowaniu na obecną chwilę uchodźców do Europy i uważam, że propagowane w lewackich mediach łzawe historie o tym, jakoby jedynie chodziło o ratowanie ludzkiego życia, to zwykłe kłamstwa, w najlepszym przypadku ignorancja. Jednocześnie jestem zdania, że z całą mocą powinniśmy pomóc Syryjczykom, zachowując jednak przy tym zdrowy rozsądek i głowę na karku – dosłownie! Przed czym lewicujący salon już nie przestrzega.

Po pierwsze, jedyną realną pomoc jaką mogą w tej chwili udzielić kraje europejskie, to stanowcze potępienie tych rządów, które wspierają obecnych w Syrii terrorystów oraz wsparcie samych Syryjczyków w ich kraju. W przypadku tych państw, które mają krew na rękach – bo finansują i dozbrajają ISIS – najwyższa pora przyjąć postawę cywilnej odwagi, przyznać się do błędu i zadość uczynić wyrządzanym krzywdom (tak, wiem, brzmi naiwnie). Po drugie, podporządkowanie się socjalistce Angeli Merkel, która zamarzyła o nowej dostawie taniej siły roboczej, powoduje, że niemożliwym staje się oddzielenie osób, które faktycznie uciekają przed śmiercią, od tych, które z przyczyn ekonomicznych szukają łatwiejszego życia na Zachodzie (zwanych przez niektórych darmozjadami). I wreszcie, po trzecie – naiwnym jest ten, kto myśli, że na fali płynących z Bliskiego Wschodu uchodźców, nie przedostaną się do Europy niosący śmiertelne niebezpieczeństwo terroryści!

Tymczasem obserwujemy tandetny popis skrajnych postaw – od przeciwników wołających „Jebać islam!”, po zwolenników odwołujących się do tanich chwytów o tzw. obronie praw człowieka. Ci pierwsi nie rozumieją, że to nie religia jest przyczyną szerzącego się zła. Ci drudzy, nie pojmują, że ich rzekomy humanitaryzm, to żadna pomoc. Obie strony, modelowo nakręcające się nawzajem, są potrzebne tym, którzy całym konfliktem sterują. Autorzy wojny odpalonej na Bliskim Wschodzie zamarzyli o zasięgu globalnym. I tak, III wojna światowa puka do naszych drzwi, a moi Rodacy dają się wodzić za nos, bo wierzą w brednie, które podają media.

Agnieszka Piwar

Tekst ukazał się w kwartalniku Opcja na Prawo

Agnieszka Piwar

MON będzie szkolić morderców z OUN?

lesnej — Sun, 03 Apr 2016 12:33:04 GMT

http://dziennik-polityczny.com/index.php/spoleczenstwo/11-swiat/4296-mon-bedzie-szkolic-mordercow-z-oun
Polacy dowiedzieli się w dość niestandardowy sposób o tym, że władze polskie podjęły decyzję w sprawie wsparcia ukrainskich sił zbrojnych. Chodzi o szkolenie ukraińskich sił zbrojnych, dokonujących – z niewielkimi przerwami i zmienną intensywnością – ludobójstwa na ludności cywilnej własnego kraju.
- Polsce zależy na umacnianiu niepodległości i przywróceniu integralności terytorialnej Ukrainy, dlatego chcemy zrobić wszystko, by jej pomóc w trudnej sytuacji - zapewniał minister obrony Antoni Macierewicz podczas grudniowego spotkania w Kijowie ze swoim ukraińskim odpowiednikiem gen. armii Stepanem Połtorakiem.
Nawet mało dociekliwy obserwator ukraińskiej sceny polityczno – militarnej orientuje się doskonale, że istotny ciężar walk na wschodzie tego kraju pokładano na tworzonych poza obrębem struktur wojskowych, tzw. ,,oddziałach ochotniczych” lub ,,batalionach obrony terytorialnej” takich jak: „Ajdar”, „Azow” I-II, UKO Prawy Sektor, itp.

W oparciu o zintensyfikowane ostatnio działania rządu i parlamentu ukraińskiego, zmierzające do wyeksponowania znaczenia ugrupowań banderowskich (OUN i OUN), od 2015 r. rozpoczęto przyjmowanie wym. zgrupowań do Armii Ukraińskiej. W ten sposób, wymienione oddziały zostały formalnie i faktycznie włączone do Sił Zbrojnych wym. państwa.

Jak zapowiedział wówczas szef polskiego MON-u, jedną z form tej współpracy ma być kontynuowanie programu wspólnych ćwiczeń wojskowych. Takie międzynarodowe manewry pod kryptonimem "Rapid Trident" odbyły się ostatnio w lipcu 2015 roku na ukraińskim poligonie w Jaworowie w obwodzie Lwowskim.

Polscy żołnierze z 25 Brygady Kawalerii Powietrznej szkolili się razem z prawie 2 tys. wojskowych z 18 państw, w tym z Ukrainy, USA, Wielkiej Brytanii, Rumunii, Gruzji, państw bałtyckich czy Hiszpanii. Odbywające się cyklicznie ćwiczenia, w których w poprzednich latach uczestniczyli także m.in. spadochroniarze z 6 Brygady Powietrznodesantowej, są elementem współpracy militarnej państw sojuszu z krajami partnerskimi spoza NATO.

Szef polskiego resortu zadeklarował w Kijowie również gotowość wsparcia Ukrainy w jej reformie sił zbrojnych. Ministrowie Polski, Ukrainy i państw bałtyckich podpisali oświadczenie w sprawie rozwoju współpracy w sferze obronnej. Zadeklarowano w nim gotowość rozszerzenia współdziałania dotyczącego szkolenia oraz wojskowej edukacji i medycyny. Opracowaniem szczegółów ma się zająć specjalnie powołana grupa robocza.

Pomoc w transformacji ukraińskich sił zbrojnych, w tym ich systemu szkolenia, to jedno z postanowień szczytu NATO w Newport. Jest ono realizowane dzięki natowskiemu Defence Education Enhancement Program (DEEP - Ukraine). Jego celem jest wsparcie rozwoju szkolnictwa wojskowego Ukrainy jako państwa partnerskiego sojuszu i dostosowanie go do standardów NATO. Program jest realizowany od 29 października 2013 roku. Polska odgrywa w nim rolę państwa wiodącego. Oprócz naszego kraju w projekcie biorą udział m.in. Czechy, Niemcy, USA, Wielka Brytania i Kanada.

W sytuacji, gdy brakuje w Kijowie środków na zapewnienie funkcjonowania elementarnej infrastruktury, usług publicznych i polityki społecznej, przeznaczenie kolejnych funduszy na wojsko jest nie tylko mało wiarygodne, ale też – gdyby miało miejsce – pogłębić może katastrofę społeczną, w której i tak pogrążone jest upadłe ukraińskie państwo. Banałem będzie też stwierdzenie o przeżerającej tamtejszą administrację, w tym wojskową, korupcji.

Udzielamy wsparcia wschodniemu sąsiadowi również w dziedzinie medycyny. W grudniu 2015 roku Wojskowy Instytut Medyczny w Warszawie zorganizował kurs dla ukraińskich psychologów i psychiatrów, którzy zajmują się leczeniem żołnierzy cierpiących na stres pourazowy. Na szkolenie przyjechało dziewięciu oficerów zza wschodniej granicy.

Tygodniowy kurs, finansowany ze środków naszego MON-u, objął trzy moduły zajęć: diagnostykę i terapię zaburzeń stresu pourazowego, medycynę kliniczną oraz podstawy medycyny pola walki. Specjaliści z Kliniki Psychiatrii, Stresu Bojowego i Psychotraumatologii WIM dzielili się z uczestnikami szkolenia wiedzą zdobytą w czasie leczenia polskich żołnierzy poszkodowanych na misjach w Iraku i Afganistanie.

Wreszcie aspekt moralny. Jakakolwiek pomoc, w tym szkoleniowa, udzielana dziś formacjom zbrojnym Ukrainy, sprawia, że polscy żołnierze narażeni będą na uzasadniony zarzut współudziału w zbrodniach przeciwko ludzkości. Z tego powinni zdawać sobie sprawę też polscy oficerowie; ewentualną odpowiedzialność prawną w tej sprawie przyjdzie bowiem zapewne ponosić właśnie im, a nie Macierewiczowi i jemu podobnym, którzy być może będą już wówczas na politycznej i ministerialnej emeryturze.

JAKUB MOŹNIAK

Opublikowano: wtorek, 29, marzec 2016 09:16

Otwarty list do Prezydenta Putina i Narodu Rosyjskiego

lesnej — Sun, 03 Jan 2016 02:32:59 GMT

http://www.wykop.pl/ramka/2938213/otwarty-list-do-prezydenta-putina-i-narodu-rosyjskiego/
Szanowny Panie Prezydencie
Jako członkowie ogólnoświatowej społeczności, rozumiejący prawdziwą naturę wydarzeń, chcielibyśmy wyrazić nasze uznanie i poparcie dla podjętej przez Federację Rosyjską decyzji udzielenia pomocy humanitarnej i wojskowej Syrii, jej siłom zbrojnym i jej demokratycznie wybranemu przywódcy, prezydentowi Baszarowi al-Asadowi, w ich walce z międzynarodowymi terrorystami, wspieranymi przez Stany Zjednoczone.
Tak jak w 2013 roku Rosja odegrała kluczową w zażegnaniu niebezpieczeństwa zachodniej interwencji militarnej w Syrii, tak i obecnie, w krytycznym momencie1 rozpoczęła ataki powietrzne wymierzone przeciwko terrorystom ISIL w Syrii. Jako głos rozsądku i siła stojąca po stronie sprawiedliwości, cieszy się Pan wdzięcznością i poparciem Syryjczyków, Rosjan i wszystkich świadomych ludzi na całym świecie.
Począwszy od 2011 roku, zachodni przywódcy z determinacją dążyli do zrobienia z Syrii państwa upadłego. Posunęli się nawet do finansowania, szkolenia i zbrojenia zagranicznych najemników, którzy następnie prowadzili brutalną kampanię terroru przeciwko syryjskiemu narodowi i jego legalnemu rządowi.2 Siły terrorystyczne i religijni fanatycy nie reprezentują woli narodu syryjskiego, który w większości wspiera prezydenta Asada. Jak słusznie powiedział Pan w swoim przemówieniu na forum Zgromadzenia Ogólnego ONZ, to naród syryjski i tylko on może decydować, kto będzie jego przywódcą.

W 2013 roku, kiedy Zachód był gotów rozpocząć kampanię wojskową w Syrii, w sytuację ingerowała Rosja i zaproponowała pokojowe, dyplomatyczne rozwiązanie. W rozsądnym świecie byłaby to naturalna odpowiedź na problemy międzynarodowe i Rosja nie byłaby osamotniona w swojej postawie. Niestety Zachód trwa przy swojej polityce impasu, na którą składają się wspieranie przemocy, przymus i bezprawna ingerencja w sprawy suwerennych państw.

Podczas gdy Zachód dąży do destabilizacji, wojen i chaosu, Rosja stanowczo opowiada się za dialogiem, współpracą oraz przestrzeganiem prawa międzynarodowego i porządku. Pańska reakcja na kryzys w Syrii doskonale to potwierdza.

Podobnie jak Pan, prezydent Asad dowiódł, że jest człowiekiem inteligentnym, odważnym i ma dobrą wolę. I podobnie jak większość osób publicznych wyposażonych w takie cechy, jest nieustannie dyskredytowany i oczerniany przez zachodnie rządy i media. Jednym z tego przykładów jest masakra w Huli w maju 2012 roku, kiedy to zginęło 108 Syryjczyków, w tym 49 dzieci. O tę zbrodnię oskarżone zostało syryjskie wojsko, jednak później okazało się, że została ona popełniona przez siły zaangażowane po stronie „Wolnej Armii Syrii” (WAS), wspieranej przez USA, a ofiarami byli zwolennicy syryjskiego rządu.3 Później tego samego roku WAS była przyłapana na zabijaniu uprowadzonych cywilów i żołnierzy na przepustkach.4

To jest ta sama „umiarkowana opozycja”, której nielegalną walkę przeciwko Asadowi wspierają przedstawiciele zachodnich rządów i w którą według tychże rządów wymierzone są ataki rosyjskich sił powietrznych. Te i inne fakty jednoznacznie wskazują, że rząd USA i jego sojusznicy jedynie utrzymują, że walczą z terroryzmem, podczas gdy w rzeczywistości bezpośrednio go tworzą i wspierają w daremnej próbie zapewnienia USA globalnej hegemonii. Robią to bez aprobaty Organizacji Narodów Zjednoczonych i bez zgody prawowitych rządów atakowanych krajów.

Drugi Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych, Dag Hammarskjold, którego John F. Kennedy uważał za największego współczesnego mu męża stanu, wyraźnie widział problemy, przed którymi stoi nie tylko ONZ, ale i cały świat. W roku 1958 napisał:

    „Istnieje trwały konflikt między różnymi podejściami do wolności człowieka i wolności myśli, czy też konflikt pomiędzy odmiennymi interpretacjami ludzkiej godności i praw jednostki. Linia rozgraniczająca przebiega wewnątrz nas samych, w obrębie naszego własnego narodu, a także w obrębie innych krajów. Nie pokrywa się ona z żadnymi granicami politycznymi ani geograficznymi. Ostateczna walka to walka pomiędzy tym, co ludzkie, i tym, co nieludzkie. Wstępujemy na niebezpieczny grunt wierząc, że którakolwiek jednostka, kraj czy ideologia ma monopol na słuszność, wolność i godność ludzką”.5

Znajdujemy się na niebezpiecznym gruncie. Przyznany sobie przez Stany Zjednoczone monopol na posiadanie racji, na wolność i na godność ludzką prowadził do nieprawości, ucisku i cierpienia na globalną skalę. Zachodnia mentalność, jaka przejawia się w Libii i Syrii, jest naprawdę nieludzka6 – psychopatyczna7 – i ucieleśnia najniższe, najpodlejsze aspekty ludzkiej natury.8

Wyraźnie widać tę nieludzkość w efektach polityki USA na Ukrainie i w Syrii. Na Ukrainie neonaziści są członkami parlamentu i tworzą bataliony, które w Donbasie torturowały i mordowały mężczyzn, kobiety i dzieci, przy aprobacie rządu w Kijowie. W Syrii zachodnia polityka destrukcji i wsparcia dla terroryzmu doprowadziła do powstania ISIL i innych ugrupowań terrorystycznych, których metody są publicznie potępiane przez zachodnich przywódców, jednak po cichu przez nich wspierane.9 Nie takiej postawy oczekuje ludzkość. I my nie popieramy takiej postawy.

Jak długo światowi przywódcy będą wciąż podporządkowywać się woli politycznych psychopatów, ludzkość nie osiągnie pokoju na świecie.10 Ufamy, że więcej ludzi pójdzie za Pana przykładem i zacznie mówić językiem prawdy, postępować zgodnie ze swoimi silnymi przekonaniami i nie będzie kierować się strachem i ignorancją. Mamy nadzieję, że w ten sposób każdy z nas zdoła przyczynić się do stworzenia prawdziwie wielobiegunowego świata, wolnego od destrukcyjnego wpływu psychopatów i fanatyków oraz tworzonych przez nich niszczących struktur politycznych, uniemożliwiających utrzymanie pokoju.

Z poważaniem,

    KOUADIO KRA - Ivory Coast
    Birgit Schuricht - Germany
    Adelina Ruczka - Bulgaria
    Wladimir Moor - Germany
    Boguslawa Idziak - Poland
    Ljubov Gromenko - Ukraine
    Ingo Klein - Germany
    Piotr Marchewka - Poland
    willi uebelherr - Germany
    Jarosław Casarm - Poland
    Barbara Białończyk - Poland
    Waldemar Białończyk - Poland
    Marian Łyczewski - Poland
    Carla Zahrt - Germany
    Andreas Bender - Switzerland
    Irena Kuna - Poland
    Rita Gabler - Germany
    Sławomir Sulewski - Poland
    Michael Gebauer - Germany
    Georg Koch - Switzerland
    Jacek Kowalczyk - Poland
    Mateusz Wiśniewski - Poland
    Marko Preuss - Germany
    Mateusz Kierczynski - Poland
    Marcin Król - Poland

List podpisało już 91,937 osób.
Też możesz podpisać ten list

Potępiamy zestrzelenie przez Turcję rosyjskiego samolotu SU-24

lesnej — Wed, 25 Nov 2015 01:23:51 GMT

https://www.facebook.com/partia.zmiana/photos/a.351694158355758.1073741828.350858821772625/443398935851946/?type=3
W związku z zestrzeleniem dziś nad Syrią rosyjskiego samolotu SU-24, apelujemy do rządu Premier Beaty Szydło i prezydenta Andrzeja Dudy aby jednoznacznie potępili ten akt agresji i odcięli się od działań Turcji wspierających de facto grupy terrorystyczne operujące na terenie Syrii.
Zestrzelenie rosyjskiego samolotu przez Tureckie Siły Powietrzne oraz mord dokonany następnie na rosyjskim pilocie (który zdołał się katapultować) przez operujących w Syrii terrorystów, jednoznacznie potwierdzają krążące od dawna informacje o nieformalnym sojuszu sił tureckich i radykalnych grup terrorystycznych spod znaku ISIS i Al Kaidy. W związku z faktem, iż Turcja jest członkiem NATO, apelujemy do polskich władz o jednoznaczne i zdecydowane potępienie działań tureckich.
Polityka tureckiego rządu od dłuższego czasu opiera się na destabilizacji Syrii, wspieraniu radykalnych, terrorystycznych grup skupionych m.in. wokół Państwa Islamskiego, oraz bombardowaniu ludności i sił kurdyjskich. Będąc sojusznikiem Turcji w ramach NATO, zaistniała sytuacja stawia nas w bardzo niewygodnej i niebezpiecznej sytuacji, czyniąc z nas de facto sojuszników terrorystów operujących w Syrii.

Dlatego uważamy, że najwyższy czas na jednoznaczną deklarację potępiającą nie tylko działania terrorystyczne ISIS i Al Kaidy, ale też państw takich jak Turcja, która zbudowała polityczne i militarne zaplecze dla ekspansji radykalnych grup terrorystycznych na terytorium Syrii.

ZMIANA stoi na stanowisku, ze Polska powinna się jednoznacznie zadeklarować, że odcina się od agresywnych działań Turcji wspierających terroryzm i destabilizację oraz, że jest państwem, które działa na rzecz stabilizacji i pokoju na Bliskim Wschodzie.